Thea Dubelaar Fanclub – Lemniscaatkrant: 'Dubelaar is een fenomeen!'

De wraak van Koor

 De wraak van Koor – Een kort Oer-verhaal 

Het is mogelijk dat je dit verhaal op je computer niet helemaal goed in beeld komt. Als je een mailtje naar theadubelaarfanclub@live.nl schrijft, kun je het verhaal in een word-bestand ontvangen!

 Een windvlaag blies ijskoude regen in Justins gezicht. Het fietspad naast de weg glom zwart in het licht van zijn voorlamp. Het was pas zes uur, maar onder de bomen was het al aardig donker ondanks het goudkleurige herfstblad dat hier en daar begon te vallen.                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Justin had honger en hij was kwaad. Hij was voor niks naar de stad gefietst. Op het laatste moment had zijn moeder een lange rit gekregen, zodat ze niet op tijd met haar taxi terug kon zijn op de standplaats om samen met hem een nieuw winterjack te gaan kopen, terwijl hij dat toch echt dringend nodig had. De mouwen van het oude jack dat hij nu aan had, kwamen tot halverwege zijn ellebogen en van boven stond het open omdat hij plotseling erg breed in de schouders was geworden. De regen droop dus ongehinderd  langs zijn hals omlaag.                                                                                                          Hij boog zo ver mogelijk voorover om droog te blijven en staarde naar het water dat onder zijn voorwiel opspatte. Daardoor zag hij de tak die dwars over het fietspad lag te laat. Hij remde als een gek, slipte en ging onderuit.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           Er was een lichtflits. Hij werd opgetild, zweefde boven zijn vallende fiets die tegen de tak knalde, en daalde toen zachtjes alsof iemand hem voorzichtig neer zette.                                                                 Verdwaasd staarde hij naar zijn fiets. Het voorwielde draaide nog. Toen keek hij omhoog naar het geel oplichtende bladerdak boven zijn hoofd. Hij verwachtte half  een lantaarnpaal tussen de bewegende takken, een lamp die de lichtflits verklaarde, maar er was niets anders te zien dan het gewieg van  bladeren. Hij schudde zijn hoofd, streek met zijn hand over zijn ogen. Hij moest zijn fiets oprapen. Met een beetje geluk kon hij er nog op rijden. Het was een aardig eind naar huis. Lopend deed hij er minstens een uur over. Vanuit zijn ooghoek zag hij weer het licht. Het kwam van schuin boven hem. Dit keer flitste het niet. Het lichtte op en doofde uit. Zoals het lichtende wezen in de glazen toren. De herinnering was opeens heel helder alsof hij daar weer stond, boven in die toren. En tegelijk drong er iets anders tot hem door.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               Er was net iemand geweest die hem had opgevangen en zachtjes neer had gezet!                                                                                                                                                                                                                                                       Hij tuurde ingespannen naar het dichte bladerdak. Langzaam wenden  zijn ogen aan het duister en het suizelen van de bladeren. Hij begon de takken te zien, dunne en dikke. En toen zag hij een vorm. Daar, bij de splitsing van drie takken zat iemand. Doodstil bleef hij staan kijken naar dat wezen boven in de boom. Het was geen mens, ook geen dier. Was het een dwerg misschien? Onwillekeurig zocht hij de maan om te zien of die soms vol was. Bij volle maan kwamen de dwergen. Maline en  Karbonkel met zijn roodgloeiende hoofd. Boven zijn hoofd zag hij een sikkeltje. Het was dus geen volle maan, geen dwergentijd, en het licht in de boom was trouwens  niet rood geweest maar wit.                                                                                                                                                                                                                                                      ‘Zie je me of zie je me niet?’ Het wezen in de boom sprak! Justin haalde diep adem. Zijn hart bonkte. Was dat daarboven goedaardig of gevaarlijk?  Was het beter om hem  wel of niet zien? Hij kon nog gewoon zijn fiets pakken en weg gaan. Dat was ongetwijfeld het verstandigst.                                                                                                                                                                                                                                                              ‘Ik zie je,’ antwoordde hij automatisch.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ‘Ah!’ zei het wezen tevreden. ‘Dat dacht ik al. Jij bent Justin, de Held van Oer.’ Hij gleed van zijn plek omlaag. Even leek het of hij boven op de jongen onder de boom zou vallen. Maar zodra het wezen tussen de takken uit was, zweefde hij rustig omlaag en landde elegant op zijn twee benen. Het was een elf.                                                                                                                                                                                           ‘Elfaar!’ Justin herkende hem meteen. De grote bruine elf was een van de eerste wezens die hij had leren kennen tijdens zijn reis naar Oer, het land van elfen, feeën en faunen, monsters, draken en dwergen. Alleen de dwergen konden makkelijk komen en gaan tussen de mensenwereld en Oer. Voor alle anderen, mensen en sprookjesfiguren, was dat alleen heel af en toe mogelijk. Justin bekeek het bruine wezen nog eens goed. Het was hem echt, Elfaar, de duizend jaar oude elfenvriend van Tonia, de moeder van bakker Teun.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 ‘Hoe kom jij hier? Zijn de poorten naar Oer open?’ vroeg hij verrast. Elfaar schudde zijn hoofd.                                                                                                                                                                                                         ‘Integendeel. Alles zit op slot. Tenminste dat dachten we, maar helaas bleek er ergens een lek te zitten. Oerkoning Lunus kreeg het bericht dat Koboldkoning Koor was ontsnapt.                                            ‘Koor? Maar die was toch dood!’ riep Justin verbaasd. ‘Ik heb zijn lijk zien liggen, aan de voet van de toren.’ Elfaar knikte.                                                                                                                                                             ‘Dood en begraven. Zijn lijk lag onder een immens rotsblok dat koning Lunus met heel veel toverkracht heeft opgetild en weer neergelegd. Maar een paar dagen geleden bleek dat Koor  niet meer in zijn graf lag. Zijn onderdanen hadden hem daar weg gehaald door een ondergrondse tunnel waaraan ze maanden hebben gewerkt. En ze hebben het losbol monster Kwark zelfs zo ver gekregen dat hij het half ontbonden lijk verder heeft los gebold en vervolgens weer in elkaar heeft gezet, zodat die vreselijke kobold als nieuw was. We hebben geprobeerd om Koor te vangen, maar hij was spoorloos verdwenen.   We weten niet precies wanneer hij uit Oer is ontsnapt, maar wel waar het is gebeurd en volgens de berekeningen is jouw wereld de enige wereld waar hij kan zijn. Ik ben gestuurd om hem te zoeken.’    ‘Onze wereld is groot. Waar wil je beginnen met zoeken?’                                                                                                                                                                                                                                                                                                           ‘Bij jou,’ antwoordde Elfaar. ‘Koor haat je. Hij beschouwt jou als de oorzaak van al zijn ellende. We denken dat hij hier heen is gegaan om zich op  jou te wreken.’                                                                       Huiverend keek Justin om zich heen. Koor was het wreedste wezen dat hij kende. Het fietspad dat daarnet nog gewoon een veilige weg naar huis was geweest, leek nu donker en gevaarlijk, een verschrikkelijk val waar hij heel onnozel  in was gelopen. En de tak op de weg…. Zijn adem stokte. Er kraakte iets in het duister naast het pad. Elfaar had het ook gehoord. Hij stak zijn hand uit. In de handpalm gloeide het witte licht weer op. Het schijnsel verlichtte het struikgewas onder de bomen.                                                                                                                                                                                                             Een wild zwijn vluchtte weg uit de lichtkring. Een wild zwijn? Het was de eerste keer van zijn leven dat Justin hier in het bos bij het fietspad  zo’n beest zag. Zou het  misschien…                                                     ‘Ik denk niet dat het Koor was,’ zei Elfaar. ‘Kobolden kunnen zichzelf  niet zomaar in een dier veranderen.’ O ja, dacht Justin. Dat is ook zo. Elfen kunnen gedachten lezen. Hij kon daar maar niet aan wennen.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       ‘Wat doen we nu?’ vroeg hij. ‘Ik kan niet naar huis. Dat zou mijn ouders in gevaar brengen.’                                                                                                                                                                                                                               ‘We gaan naar Tonia.’                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               ‘Ja maar,’ begon Justin, ‘voor haar is het toch ook gevaarlijk?’                                                                                                                                                                                                                                                                                           ‘Ze verwacht ons,’ antwoordde Elfaar eenvoudig.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  ‘Ben ja al bij haar geweest? Ben je soms aangekomen bij de oude appelboom in haar tuin?’                                                                                                                                                                                                                                    De elf glimlachte en wees naar de fiets. Justin raapte hem op. Het ding leek nog redelijk heel. Hij stapte op en begon te fietsen. Zijn stuur stond een beetje scheef, maar hij had geen zin om af te stappen om het recht te zetten. Hij wilde alleen maar zo snel mogelijk weg  uit het bos en terug naar de bewoonde wereld. Elfaar vloog naast hem. Het zag er trouwens meer uit alsof hij  zweefde. De elf bewoog zich nauwelijks en ging toch net zo snel vooruit als Justin op zijn fiets.                                                                                                                                                                                                                                                                                   Net bij de laatste boom, gebeurde het. Justin voelde iets met een klap op zijn bagagedrager vallen. Hij slingerde, raakte bijna zijn evenwicht kwijt. Hij kreeg niet de tijd om te kijken wat er achter op zijn fiets zat. Hij rook  de kobold nog voor hij hem hoorde grommen. Tegelijkertijd sloten twee ijzeren handen zich om zijn nek. Hij schoot de graskant in en viel van de fiets. Koor zat aan zijn rug gekleefd met zijn handen als een bankschroef om zijn nek  en met de benen om zijn heupen geklemd.                                                                                                                                                                                                                                  Justin stikte. Het werd zwart voor zijn ogen. Toch zag hij de lichtflits. Gillend liet Koor hem los. Hij ging letterlijk in rook op. Tenminste zo leek het. Hij was opeens weg en liet een stinkende, zwarte wolk achter. Toen de wolk optrok, zag Justin Elfaar staan, zijn haar rechtovereind. In zijn twee handpalmen doofde langzaam het witte licht.                                                                                                                                Justin probeerde te slikken. Zijn keel deed zeer.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         ‘Dat kunstje wil ook leren,’ kraakte hij hees. Met een scheve grijns wees hij naar Elfaars handen. De elf kon er niet om lachen. Zijn ogen flitste naar alle kanten.                                                                                       ‘We moeten verder,’ zei hij alleen maar. ‘Vlug.’ Gehoorzaam zette Justin voor de tweede keer zijn fiets overeind.  Dit keer hoefde hij niet te trappen. Zodra hij op het zadel zat, duwde Elfaar hem vooruit. Ze gingen keihard. De wind zoefde in Justins oren en verkoelde zijn zere hals. In precies zeven minuten waren ze bij de bakkerij van Tonia en Teun.                                                                                                              Elfaar rukte hem van de fiets, smeet het ding tegen de gevel en sleurde Justin mee naar binnen door de winkeldeur, die allang gesloten hoorde te zijn. Tonia kwam hen tegemoet in de gang die van de winkel naar de keuken en de bakkerij leidde. Ze wierp een  blik op Justins gehavende uiterlijk en schudde haar hoofd.                                                                                                                                                                        ‘Het is zeker niet helemaal goed gegaan onderweg?’ vroeg ze. ‘Laten we eerst maar eens iets op je keel smeren.’ Justin ging bij de keukentafel zitten. Hij voelde zich duizelig en uitgeput.                             Terwijl Tonia in haar medicijn kast rommelde op zoek naar het juiste zalfje, keek Justin naar Elfaar  die voor het  keukenraam stond. Buiten was het donker. Hij zag het grimmige gezicht van de elf in het raam weerspiegeld. Dat grimmige maakte hem banger dan alles wat er tot nu toe gebeurd was. Elfaar zocht Koor die buiten op de loer lag.                                                                                                                            Tonia zette drie potten zalf op tafel. Ze schroefde ze open en nam uit elke pot een lik met haar rechter wijsvinger. Ze mengde de zalven in haar linkerhand. Daarna wreef ze grondig,  maar voorzichtig zijn keel in met het mengsel. Justin hoorde haar onverstaanbare dingen mompelen. Hij wist dat ze geen heks was, maar het gemompel leek verdacht veel op toverspreuken. Het kon hem niet schelen, want de pijn in zijn keel werd minder. Het slikken deed niet meer zo zeer. Dat kwam goed uit. Teun kwam binnen met een schaal versgebakken lekkers. Roomhoorntjes, krokante kletskoppen, smeuïge Deense roombroodjes en amandelzoete Zwitsers. Het water liep hem in de mond. Hij pakte een roombroodje.                                                                                                                                                                                                  Terwijl Elfaar zich omdraaide om ook iets van de schaal te pakken, keek Justin naar buiten.                                                                                                                                                                                                                               Aan het eind van Tonia’s tuin, boven de muur uit, kon hij zijn huis zien. Er brandde licht. Een van zijn ouders was thuis. Of misschien waren ze er allebei. Hij wist niet meer precies hoe lang geleden hij was weggefietst van de taxi standplaats. Zijn moeder kon allang terug zijn van haar verre rit. En zijn vader kwam ook altijd om een uur of zeven thuis.                                                                                                                       Kon Koor weten dat zijn ouders aan de andere kant van muur woonden?                                                                                                                                                                                                                                                                    Opeens zat zijn keel weer dicht van angst.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ‘We moeten hem  hier weglokken,’ zei hij. ‘Straks ontdekt hij mijn ouders en dan…’ Hij gooide de rest van zijn broodje op tafel, sprong op en rende naar de deur. Tonia versperde hem de weg.                   ‘Geen paniek,’ zei ze zacht. ‘Paniek is een slechte raadgever. En ik weet zeker dat Elfaar een plan heeft.’ Vertwijfeld keek Justin naar de grote bruine elf.                                                                                                 Elfaar knikte bedachtzaam.’We moeten hem inderdaad meelokken,’ zei hij. ‘Niet weg van hier, maar juist in de richting van de muur.’                                                                                                                                       ‘Nee,’ schreeuwde Justin. ‘Wil je soms dat die kobold mijn ouders vermoordt?’                                                                                                                                                                                                                                                    ‘Denk na, Justin, voor je zulke lelijke dingen zegt,’ gebood Tonia streng. ‘Waar ligt de dichtstbijzijnde poort naar Oer?’                                                                                                                                                                       Drie keer was Justin naar Oer gegaan. De eerste keer over een geheim weggetje halverwege Alhier en de Stad. De tweede keer langs een nauwelijks zichtbaar paadje in de wei vlak bij  het voetbalveld. En  de derde keer…                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     ‘Onder de houtstapel bij de muur,’ mompelde hij.                                                                                                                                                                                                                                                                                                               ‘Precies.’ Elfaar zag er opeens heel rustig uit. Alsof alles al was geregeld. ‘Jij gaat dadelijk naar huis, niet langs de weg, maar gewoon door de tuin en over de muur heen.’                                                               ‘Maar dan ziet hij me,’ kreunde Justin.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         ‘Dat is ook de bedoeling, en met een beetje geluk snapt die stomkop ook dat hij aan de andere kant van de muur niet alleen jou, maar ook je geliefde ouders te pakken kan nemen. En als hij net  zo dom is als ik denk, dan zal hij daar zo hebberig en wraakzuchtig van worden, dat hij nergens anders meer aan kan denken en als een  dolle stier achter jou aan zal rennen. En dan pakken we hem.’                            Justin huiverde bij de gedachte aan een volkomen  gestoorde, dol geworden koboldkoning die hem op de hielen zat. Hoe hard kon een kobold lopen? En wat zou  er gebeuren als het fout ging?                    Het zweet brak hem uit. Hij zag zijn handen trillen.                                                                                                                                                                                                                                                                                                             ‘Geen paniek,’ zei Tonia weer. Ze glimlachte naar hem. ‘Ik loop met je mee en help je over de muur.’                                                                                                                                                                                                                 Nou, daar schoot hij nogal mee op, dacht Justin zuur. Die brute kobolt kon de oude, gammele Tonia met één pink weg vagen. Hij keek in haar vertrouwde, glimlachende gezicht. Ze knikte hem bemoedigend toe. Elfaar knikte net zo enthousiast. Twee tegen een!                                                                                                                                                                                                                                                                                ‘Goed dan,’ mompelde Justin, ‘als jullie zeker weten dat het werkt.’ Hij snapte niet echt  wat ze van plan waren, maar hij vertrouwde hen onvoorwaardelijk. Geen van beiden zouden ze iets doen dat hem in gevaar kon brengen. Van de andere kant, de kobold was onvoorspelbaar. Geen normaal mens of welke elf dan ook, kon voorzien hoe hij zou reageren. Hun plan bleef een gok, die net zo goed kon lukken als mislukken.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      Opeens wilde hij naar huis. Hij kon niet meer tegen dit wikken en wegen. De onzekerheid over de afloop drukte als een verstikkende steen op zijn borst.                                                                                                      ‘Ik neem nu afscheid,’ zei Elfaar. Hij ging naar Tonia toe en pakte haar handen. Hij legde ze op zijn hart en bleef doodstil staan. De oude vrouw en de duizendjarige elf  keken elkaar aan. Justin zag hoe ze woordeloos elkaars gedachten lazen. Toen ze elkaar los  lieten, zag Tonia er gelukkig en tegelijkertijd droevig uit. Elfaar ging de keuken uit.  Tonia pakte een klein keukentrapje, sloeg een wollen doek om en zei: ‘We gaan.’ Ze liep voor Justin uit naar de achterdeur en deed hem open. In de deuropening bleef ze staan. Het ganglicht scheen naar buiten. In de lichte rechthoek stonden hun schaduwen vlak naast elkaar. Het silhouetten van een jongen en een oude vrouw. Boven hun hoofd was een gerucht.                                                                                                                                                                                                            ‘Dat was Elfaar.’                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   Justin keek omhoog  Het zolderraampje stond open, maar er was verder geen spoor van de elf. Tonia pakte zijn hand en ging naar buiten. Ze liepen over het paadje door de kruidentuin, ze gingen onder de appelboom door. Ze naderden de muur. Justin staarde strak voor zich uit. Tonia klapte haar trapje uit aan de voet van de muur en klom omhoog. Ze ging boven op de muur zitten en wenkte hem. Hij ging naast haar zitten. Hij wilde omlaag glijden naar de houtstapel die in hun tuin tegen de muur aan lag, maar Tonia hield hem tegen.                                                                                                                                     ‘Daar staat hij,’ fluisterde ze. ‘Ter ver weg.’                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Koor stond hen aan de ander kant op te wachten, een meter of vier van de muur af.  Hij stond zo stil dat Justin hem niet eens had opgemerkt. ‘Waar is Elfaar?’ fluisterde hij ongerust terug.                             Tonia antwoordde niet. In plaats daarvan begon ze tegen de Koor te praten.                                                                                                                                                                                                                                                              ‘Zo domme dikzak. Ik zie je wel, dus je hoeft heus niet te doen of je een rotsblok bent.’  Koor gromde, maar bewoog niet.                                                                                                                                                                 ‘Zelfs in het stervensdonker, in zwartnacht, had ik nog geweten dat je daar stond. Je stinkt, wat zeg ik,  je ruft als een dooie rat. En je denkt toch niet dat we vrijwillig naar je toe zullen komen.’                          Justin schoof  onmerkbaar achteruit op de muur, klaar om omlaag te springen en weg te rennen.                                                                                                                                                                                                                          ‘Weet je waarom alle kobolden zo wreed zijn, Justin,’ riep Tonia alsof hij aan het ander eind van de tuin stond , ‘Omdat ze te dom zijn om te snappen dat je meer bereikt met zoete broodjes bakken. Kobolden zijn zo stom dat ze niet eens weten waar hun staart zit.’                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Een staart?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 ‘Wij hebben géén staart!’ brulde Koor . ‘Wij zijn géén beesten! En wij zijn niét stom.’                                                                                                                                                                                                                                          Woest stormde hij op de muur af. Justin wilde zich achterover laten vallen, maar Tonia greep zijn pols en hield hem  zo stijf vast dat hij geen kant op kon. Hij wilde zijn ogen dicht doen om het aanstormende monster niet te zien, maar het leek of zijn oogleden omhoog geplakt zaten. Hij moest blijven kijken. WAAR WAS ELFAAR !!!                                                                                                                                     Vol afgrijzen zag Justin hoe Koor zijn handen op de houtstapel legde om zich omhoog te duwen.  Van onder de houtstapel schoten twee andere handen te voorschijn. Elfaar greep de kobold bij zijn enkels vast en trok hem omlaag. Koor was zo verbaasd dat hij niet eens tegenstribbelde. Ongelovig  staarde hij naar zijn benen die langzaam verdwenen door de poort naar Oer.                                                           Tonia had gelijk. Kobolden waren echt dom.  Pas toen alleen zijn hoofd nog in de mensenwereld was, begreep Koor wat er gebeurde. Hij begon te gillen en te tieren, maar het was te laat. Moeiteloos trok Elfaar het laatste stukje van het koboldlijf terug naar Oer. Het gegil stopte abrupt toen de poort naar Oer dicht ging.                                                                                                                                                                               Er daalde een vredige stilte over hen neer.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   ‘Je kan misschien beter gewoon op de fiets naar huis gaan en daar je band leeg laten lopen,’ zei Tonia. ‘Anders moet je zo veel uitleggen.’ Justin knikte.                                                                                        Opgelucht daalde hij het keukentrapje weer af en stak zijn hand uit om Tonia omlaag te helpen.

                                                                                              ©Thea Dubelaar

                                                                                              September 2010

Advertenties

1 reactie »


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: