Thea Dubelaar Fanclub – Lemniscaatkrant: 'Dubelaar is een fenomeen!'

januari 31, 2012

Fotograaf Thea: Bijna Onzichtbaar

Filed under: Uncategorized — theadubelaarclub @ 4:12 pm

Terug van weggeweest: FOTOGRAAF THEA! Vanaf januari 2012 iedere maand een foto van fotograaf Thea, met een passend boekfragment.

Bijna onzichtbaar

De zon begon al aardig naar de horizon te zakken. De schaduwen van de bomen en de huizen waren lang gerekt. Socrates lag op een bijna leeg strand. Er was enkel een visser die zijn lijn uitwierp in zee.
Het konijn zat verscholen tussen twee grote keien die nog warm waren. Hij keek wat de visser deed. De man rolde een lang stuk vislijn af van een oude spuitbus, zwaaide hem als een lasso rond boven zijn hoofd. Het uiteinde van de lijn was zwaar van het lood en het aas, dat aan het haakje zat. Het draaide zoevend door de lucht voor het ver, ver weg werd uitgeworpen. De zee was roze in de ondergaande zon. Een vlucht witte reigers vloog vlak boven de glinsterende golven voorbij.
De visser haalde stukje bij beetje de lijn binnen en wond hem weer op de lege spuitbus. Met de toppen van zijn vingers voelde hij dat er een vis aan het aas knabbelde. Hij trok zachtjes aan de lijn om de vis te verleiden echt toe te happen. Plotseling plantte hij zijn blote voeten stevig op de natte rots. Hij boog achterover en haalde met lange rukken de lijn binnen, zo snel als hij kon. De lijn stond strak gespannen maar brak niet, ondanks de wanhopige pogingen van een zeeaal om te ontsnappen. Een ogenblik lang liet de visser de aal rond zwemmen. Daarna trok hij hem in één ruk uit het water. Het monsterachtige dier, lang en dun als een slang, kwam vlak bij Socrates terecht. De zeeaal wrong zich in duizend bochten, maar het lukte hem niet om te ontsnappen. Zijn bek stond wijd open. De laatste zonnestralen blikkerden even op de puntige tanden.
De visser greep hem vlak achter de kop. Het slijmerige zwarte lijf draaide zich om zijn arm. Met zijn andere hand greep de man een steen en sloeg ermee op de kop van het dier. Nog eens en nog eens, want een zeeaal is taai.
Al die tijd had Socrates zich niet bewogen. Niemand had hem opgemerkt. Noch de zeeaal, die nu dood was, noch de visser, die blij was met zijn vangst.
Een klein, zwart, doodstil zittend konijntje is bijna onzichtbaar.

Dit was een fragment uit het boek Socrates van Thea Dubelaar. Wil je weten hoe het leven van Benny verandert als hij het wonderkonijn Socrates vindt? Hoe zelfs zijn akelige stiefvader een ander mens wordt? Lees dan snel het boek (of luister het luisterboek)!

Je kunt het HIER bestellen.

Advertenties

Blog op WordPress.com.